پایگاه سفیر هدایت

قرارگاه سایبری گروه فرهنگی تبلیغی سفیر هدایت

زبان کودکی

  • ۹

بازی و تفریح یکی از نیازهای ایام طفولیت است. بازی حس کنجکاوی و قوای باطنی کودک را شکوفا می کند و باعث خلاقیت و پرورش جسمی و روحی او می شود. والدین می توانند با همبازی شدن با کودک، گذشته از اینکه روحیه خود باوری و عزت نفس را در او تقویت می کنند به آموزش غیر مستقیم وی بپردازند. کودکان از بازی و ورزش لذت برده و برای ابراز احساسات خویش فرصت می یابند. به این جهت به بازی کودکان در سیره اهل بیت علیهم السلام توجه ویژه ای مبذول شده است: روزی در سر راه پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله عده ای کودک با خاک بازی می کردند، برخی از اصحاب آن حضرت خواستند که از بازی آنان جلوگیری نمایند، رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود:

«دَعْهُم فَإِنَّ التُّرَابَ رَبِیع الصِّبْیانَ؛[1]

بگذارید بازی کنند زیرا خاک مایه شکوفایی بچه هاست.»

ابو رافع می گوید: در مدینه گاهی من با امام حسین علیه السلام- که کودکی بیش نبود- بازی می کردم، به این ترتیب که سنگهای مخصوصی را انتخاب نموده و به داخل حفره هائی نشانه روی می کردیم و در صورت برنده شدن می بایستی فرد برنده بر دوش دیگری سوار می شد. هر گاه من برنده می شدم و می خواستم بر دوش او سوار شوم امام حسین علیه السلام می گفت:

«اتَرْکبُ ظَهْراً حَمَلَهُ رَسُولُ اللّه صلی الله علیه و آله

؛ آیا می خواهی بر دوش کسی سوار شوی که رسول الله او را بر دوش خود حمل می کرد؟» من از سواری منصرف می شدم و هر گاه او به هدف می زد، من از سواری دادن سرباز می زدم و می گفتم: من هم مثل تو سواری نمی دهم. امام حسین علیه السلام می فرمود:

«امَّا تَرْضی انْ تَحْمِلَ بَدَناً حَمَلَهُ رَسُولَ اللَّه؛[2]

آیا راضی نیستی بدنی را به دوش بکشی که رسول الله آن را بر دوش خود حمل کرده است؟!» و من با کمال میل او را بر دوش خود گذاشته و سواری می دادم.

زبان کودکی

نبی اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: «بر پدر و مادران لازم است که دنیای کودکان را درک نمایند و در ارتباط با آنان رفتاری کودک پسند پیشه کنند.»[3]

 

چون که با کودک سرو کارت فتاد

پس زبان کودکی باید گشاد

                                                                          

امیرالمومنین علیه السلام نیز به والدین مسئول توصیه فرمود: «مَنْ کانَ لَهُ وَلَدٌ صَبَا؛[4] هرکس کودکی دارد باید با او با زبان کودکی رفتار کند.»

بازی تا کی؟

لازم به یاد آوری است که بازی تا حدودی و در سال های کودکی برای فرزندان لازم است. چنان که امام صادق علیه السلام می فرماید:

«دَعِ ابْنَک یلْعَبُ سَبْعَ سِنِینَ؛[5]

بگذار فرزندت تا هفت سالگی بازی کند.» ولی اگر در این عمل افراط شود در سنین بالاتر همچنان یک جوان مسلمان بیشترین اوقات خود را به بازی و سرگرمی بگذراند از مسیر سعادت و رستگاری فاصله خواهد گرفت. امیر مؤمنان علی علیه السلام فرمود:

«لا یفْلِحُ مَنْ وَلِهَ بِاللَّعَبِ؛[6]

کسی که عاشق بازی کردن باشد، خوشبخت و رستگار نخواهد شد.» معمولًا چنین افرادی از جاده عقلانیت و تفکر و اندیشه به دور می مانند.

آن حضرت در گفتار دیگری به این نکته تأکید فرمود:

«لا یثُوُب الْعَقْلُ مَعَ اللَّعْبِ؛[7]

تفکر و تعقل با بازی و سرگرمی جمع نمی شود.» بنابراین کسانی که بعد از سنین کودکی همچنان به بازی و سرگرمی مشغول باشند و با حرص و ولع آن را دنبال کنند نتیجه ای جز محرومیت از نیروی عقل و آثار پربار آن به دست نخواهند آورد.

پی نوشت

[1] معجم الكبير طبرانى، ج 6، 140.

[2] المناقب، ج 4، ص 72. گفتنى است مشابه اين روايت در مورد حضرت مجتبى عليه السلام نيز نقل شده است(بشارة المصطفى، ص 140 رجوع شود)

[3] وسائل ‏الشيعة، ج 21، ص 486.

[4] همان.

[5] مكارم ‏الأخلاق، ص 222.

[6] غررالحكم آمدى، ج 6، ص 425.

[7] همان، ص 364.

منبع

نظرات: (۰) هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
نظر دادن تنها برای اعضای بیان ممکن است.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.